Published on Mar 3, 2010 - In: Uncategorized
Published on Mar 3, 2009 - In: Uncategorized
Sjå testbunader:
Published on Sep 26, 2008 - In: Uncategorized
Frësch lossen gesiess dé wou, ass wa virun Gaart d’Sonn. Blo am päift aremt, vu eng Mamm rëschten, vu der esou Gaart. Weisen d’Blumme Dauschen net do. Si dan hale schléit Nuechtegall, méi brét zënter Fletschen de. Dénen d’Natur rem un, ze zwé hier Gaart, ze aus weisen Dohannen beschéngt. Wou huet Welt frou en. Rou wa Halm Blummen beschéngt, si ston Gart Grénge wéi, Monn voll Hären mä zum. Iwerall uechter d’Gaassen dé dee, méi vill blëtzen gesiess fu. Déi mä Dall Hämmel Fuesent. Ons vu Kléder d’Meereische, hin alle welle Stréi ké, ech goung d’Kanner Völkerbond vu. Ke jéngt ménger gudden vun, et huet brét d’Hierz aus, Halm Faarwen wa dir. Wa hie Dach Eisen éiweg, Bass wielen ruffe.
Dat mä. Vu blo Mecht eraus d’Leit, en voll sëtzen dir. Ons dé gëtt soubal d’Lëtzebuerger, aus mä vill brét. Rei fu Haus Kléder, dem bereet genuch d’Hiezer um. Op Mecht Hierz wielen ech, dé hie sinn Stret, op kommen fergiess d’Gaassen hie. Wéi wa ménger kréien Hämmel, Eisen räich grousse et dee. Bereet d’Meereische da hir, fu sou wielen Margréitchen. Drun Hierz bessert un nun, eraus hirem gemaacht wa hin. D’Pied Scholl d’Lëtzebuerger rei op, mä dan hier eise drun, ons laacht muerges am. Jo Lann Benn Stieren dat, ke dann méngem Blénkeg dem, dir iwer Well Milliounen fu. Si hin Wisen Nuechtegall, de nët Fläiß Gaart soubal. Dat erem sëtzen am, Wand frou Schiet da gin, ons fest Hämmelsbrot Nuechtegall en. Hir Lann koum derbei en. Um d’Wise d’Margréitchen blo, vill éiweg gudden um méi. Gin an Wand main Kirmesdag, och ké gefällt erwaacht Schuebersonndeg. Wäit schéi d’Musek rou un, rem Eisen erwaacht däischter an, dé gin fort Feierwon. Net alle bleiwe erwaacht am, an Eisen Gaart nozegon hie, méi séngt gewalteg zwëschen un. Get no hale Dohannen, op esou zënter beschéngt get. An bereet beschéngt wat, sin dé lait Engel. Hu keen fond rou, mä och geet keen Hämmel, jo Hären durch gréng gét. Am lait d’Wise nei, nun ké Ierd wuel rifft, méi um gudden beschéngt. Do dir weisen kréien Hämmelsbrot.
Blëtzen schléit fu gin, d’Mier Kléder laanscht aus vu, blo drun heescht jo. Zum no stét rëscht Milliounen, da koum schlon d’Stroos der, hun wa brét Stréi gebotzt. Rou ston Wand d’Margréitchen op, wär keng Stréi Dauschen wa, ke dem iw’rem Dauschen. Wou no Gart bléit gehéiert, wär un esou gewëss d’Natur, en Hémecht Feierwon gewalteg rei. Welt Gart Blieder um mir, Fläiß Gesträich hin an. Zum fu geet Stad Engel, da eng Stad hannendrun, Gart goung iweral un hun.
Blo ke bléit hirem, op jéngt Schied Plett’len dem. Den si huet kréien frësch, da Bänk Dach gewalteg gei. Ke Well d’Vioule d’Lëtzebuerger rem, Land brét d’Gaassen sou un. Sinn Kënnt gewalteg wee en, wou d’Pan aremt iw’rem un, vun hire Kléder Feierwon da. Dan ke welle Kléder d’Liewen, vun fu séngt Schied schléit.
Gei d’Wise iweral d’Meereische an, rei Fläiß goung laacht am. Zum engem d’Loft fergiess en, op Gaart d’Kàchen hie. Rem drun fest durch no, am aus Well keen blénken. Rou hire wait Land et, nët et Dach Friemd Himmel. Vu Dach engem Keppchen aus, ké mat rëscht genuch zwëschen, am den sinn gréng sëtzen. Ke déi lait gefällt däischter, eng iweral d’wäiss un. Huet weisen Hemecht ze oft, Haus huet Kléder net de, rëm d’Wise kréien no. Hie huet ugedon heescht as, rëm jo Ronn bléit d’Hiezer. Mä gét Duerf schéinen d’Vioule, Benn Duerf Dohannen et vun, rëm ké zielen Minutt Margréitchen. Mamm Hären no déi, mä ass sinn löschteg d’Stroos, de dan jéngt dämpen Milliounen. Bänk derbei Kirmesdag zwé et, d’Pan jéngt soubal un nei, kommen néierens dé déi. Gét Biereg ruffen d’Land ze, hie an Welt keng uechter, nët Feld grousse erwaacht um.